{"id":28120,"date":"2019-11-08T21:18:51","date_gmt":"2019-11-08T20:18:51","guid":{"rendered":"http:\/\/terazprudnik.pl\/?p=28120"},"modified":"2020-07-23T09:25:28","modified_gmt":"2020-07-23T07:25:28","slug":"ulicagorna","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/anekstp.webd.pl\/wordpress\/2019\/11\/ulicagorna\/","title":{"rendered":"Ulica G\u00f3rna: Zau\u0142ek malarzy"},"content":{"rendered":"

Ulica G\u00f3rna to niewielki zau\u0142ek mi\u0119dzy ul. Piastowsk\u0105 a Pocztow\u0105. W okresie mi\u0119dzywojennym cz\u0119sto go\u015bcili tu umorusani farb\u0105 m\u0119\u017cczy\u017ani.
<\/strong><\/p>\n

Wsp\u00f3\u0142czesna nazwa jest na sw\u00f3j spos\u00f3b b\u0142\u0119dna, poniewa\u017c dawn\u0105 ulic\u0105 G\u00f3rn\u0105 Prudnika (niem. Oberstrasse) by\u0142a droga prowadz\u0105ca od Rynku do Bramy G\u00f3rnej, czyli obecna cz\u0119\u015b\u0107 ul. Piastowskiej od Rynku do skrzy\u017cowania z ul. Zamkow\u0105. Dalej by\u0142a ulica Przedmie\u015bcie G\u00f3rne, czyli dalszy ci\u0105g ul. Piastowskiej. Sam\u0105 uliczk\u0119 Niemcy nazywali Kleine Oberstrasse<\/strong>, czyli ulica Ma\u0142a G\u00f3rna.<\/p>\n

Zachowa\u0142y si\u0119 tu stare kamieniczki na \u015bredniowiecznych jeszcze dzia\u0142kach. Zagadkowy jest niewielki plac na pocz\u0105tku uliczki od strony ul. Piastowskiej. By\u0107 mo\u017ce jest to \u015blad po zupe\u0142nie zapomnianej \u015bredniowiecznej kaplicy miejskiej<\/strong>, kt\u00f3ra sta\u0142a w\u0142a\u015bnie gdzie\u015b przy ul. G\u00f3rnej (tej historycznej) i zosta\u0142a zburzona z chwil\u0105 budowy kaplicy na nowym cmentarzu poza murami miejskimi (ul. Gimnazjalna).<\/p>\n

Ulica nigdy nie mia\u0142a wi\u0119kszego znaczenia, zawsze by\u0142 to zau\u0142ek, ko\u0144cz\u0105cy si\u0119 dawnej przy murze miejskim, a dzi\u015b na podw\u00f3rzu kamienic ul. Klasztornej. Ulica jest tak w\u0105ska, \u017ce starczy\u0142o miejsca na chodnik tylko po jednej stronie drogi. I s\u0142usznie, bo ruch samochodowy jest tu symboliczny. Od strony ul. Pocztowej „brakuje” dw\u00f3ch dom\u00f3w<\/strong> po obu stronach uliczki, kt\u00f3re dawnej wizualnie wyd\u0142u\u017ca\u0142y G\u00f3rn\u0105. W miejscu jednego s\u0105 miejsca parkingowe, a na drugiej dzia\u0142ce postawiono brzydki, „klockowy” pawilon gastronomiczny, kt\u00f3ry wpisa\u0142by si\u0119 w krajobraz blokowiska, ale w towarzystwie starych kamienic ju\u017c nie pasuje. \u015aladem po pierwszym z budynk\u00f3w jest zarys jego bry\u0142y zachowany w \u015bcianie istniej\u0105cej kamienicy.<\/p>\n

Pod numerem 4, mi\u0119dzy pierwsz\u0105 a drug\u0105 kondygnacj\u0105, zachowa\u0142a si\u0119 szcz\u0105tkowo reklama sprzed 1945 r. firmy Reinholda Hampela <\/strong>(patrz: fotografia na dole), kt\u00f3ry by\u0142 malarzem. W 1941 r. pod numerem 3 (wed\u0142ug \u00f3wczesnej numeracji) mieszka\u0142 Richard Hampel<\/strong>, kt\u00f3ry specjalizowa\u0142 si\u0119 w tapetowaniu, pod numerem 4 wdowa Agnes Hampel<\/strong>, a pod „sz\u00f3stk\u0105” kolejny malarz Paul Rother<\/strong>. Reinhold Hampel pracowa\u0142 w swoim fachu ju\u017c w 1910 r., cho\u0107 wtedy mieszka\u0142 przy ul. Klasztornej. Pod koniec lat 20. XX w. mia\u0142 swoje lokum przy ul. G\u00f3rnej.<\/p>\n

Uliczka nadal ma design z PRL-u, po\u0142atan\u0105 nawierzchni\u0105 asfaltow\u0105 przykrywaj\u0105c\u0105 bruk i chodnik z pop\u0119kanymi p\u0142ytkami betonowymi. Szare elewacje kontrastuj\u0105 z wymalowanymi us\u0142ugowymi parterami.<\/p>\n

D\u0142ugo\u015b\u0107 ulicy: 48 m.<\/strong><\/p>\n